پرستش به مستی است، در کیش مهر ... برونـنـد زیــن جـــرگه, هشیارهـــا ... !

همی گــــویم و گفتـه ام بار ها ……….. چه حــلاج­ها, رفتــه بــر دارهـــا

پرستش به مستی است، در کیش مهر……….. برونـنـد زیــن جـــرگه, هشیارهـــا

به شادی و آســایش و خواب و خور……….. ندارنـــــد کـاری, دل افکـــارهــــا

به جز اشـک چشم و, به جز داغ دل…………. نـــبــاشـد به دســت گرفـتارهــــا

کشــیدند, در کــوی دلــدادگان……….. …مـــیـــان دل و کـام, دیـــوارهـــــا

چه فرهادهــا, مرده در کوهـــها! ……….. چه حــلاج­ها, رفتــه بـــر دارهـــــا!

چه دارد جــهان؟ جز دل و مهریار ……….. مــگر توده ها یی و پـــنـــدارهــــا

ولـــــی رادمــــردان و وارستگان……….. نیازنـــد هرگــــــز,به مردارهـــــا

مــهین مـــهرورزان, که آزاده اند……….. بریــــزند از دامِ جــــان, تارهـــــا

به خون خود آغشــــته و رفته انـد……….. چه گلهـــای رنـگین, به جوبارهــــا

بهاران, که شـــابـاش ریـزد سپـهر……….. بـه دامان گلشـــــن, ز رگبارهــــا

کشد رخت سبزه, به هامون و دشت……….. زنــــد بارگــه, گل به گلزارهـــــا

نگــــارش دهد گلـبُن جویبـــار……….. در آئـــــینه آب, رخســارهــــــا

رود شــــاخ گـــل, در بَر نیلوفر……….. بِرقـصَد به صـد نا­ لــه, گلنارهــــا

دَرَد پــــرده غنـــچه را, بادِ بام……….. هـَزار آورد, نغــــــز گفتارهـــــــا

به آوای نای و به آهـنگ چــنگ……….. خروشــــد ز سرو و سمن, تارهـــــا

به یـــاد خَم ابــــروی گلرخان……….. بکش جام, در بــزم مـــی خوارهــــا

گــره را, ز راز جــــهان باز کن……….. که آسـان کنـــد باده, دشــوارهـــــا

جز افسوس و افسانه نبود جـهان……….. که بســتـنـد چشم خشـــایارهـــــا

به انــدوه آینـده, خود را مبــاز……….. که آینده, خوابی است چون پارهـــــا

فریب جهان را مخور, زیـنــهار! ……….. که در پای ایـــن گُل بود, خارهــــا



پیاپی بکش جام و سرگرم باش

بهل گر, بگیــــرند, بیـکارها

علامه طباطبائی (قدس سره)