می خواهم دختری را نشان کنم، که غریبه باشد، زیبا باشد، باریک باشد، موهایش بلند و مشکی باشد و کسی در زندگی اش نباشد. می خواهم هر شب روحم را بفرستم به اتاقش. می خواهم تماشایش کنم، وقتی که ژولیده است، خسته است، هپل است. وقتی که تاپ گشاد پوشیده و موهایش را ریخته توی صورتش. وقتی تنها نشسته، کتاب می خواند، درس می خواند، وبلاگ می خواند و فکر می کند. وقتی حواسش نیست و به جایی خیره مانده است. وقتی انگشتانش روی کیبورد می رقصند، وقتی پای تلفن روی لبهایش لبخند می نشیند. اگر خواست لباس عوض کند، چشمانم را می بندم. برهنه که می شود، بی اجازه، نگاهش نمی کنم. می خواهم تماشایش کنم، وقتی که لباس خواب به تن دارد، وقتی آرایشش را پاک می کند، موهایش را شانه می زند، روی تختش دراز می کشد، وقتی که خوابیده است. می خواهم تماشایش کنم، وقتی که بدون حضور دیگری تمام و کمال خودش است. می خواهم تماشایش کنم، وقتی که مطمئن است هیچکس نگاهش نمی کند. می خواهم هر شب عاشقش شوم، وقتی خودش نمی داند… می خواهم دختری را نشان کنم.