سيب را حوا به آدم داد و شيطان شد رجيم !! آه از اين دردي که يک عمر است شيطان مي کشد آسـمان نازا که باشـد رود مي خشـکد ولي رنج اين خشـکيدگي را آسـيابان مي کـشد

هرکسي عاشق شود کارش به عصيان مي کشد


عشـق آدمهـاي ترسـو را به ميـدان مي کشـد


گـرچـه از تقـديـر آدم ها کسـي آگـاه نيست


رنج فال قهوه را عمـري ست فنجان مي کشد


سيب را حوا به آدم داد و شيطان شد رجيم !!


آه از اين دردي که يک عمر است شيطان مي کشد


آسـمان نازا که باشـد رود مي خشـکد ولي


رنج اين خشـکيدگي را آسـيابان مي کـشد


کي خدا در خاطرات خلقتش خطي سـياه


عـاقبت با بغـض دور نام انسـان مي کـشد ؟؟


نه !‌ خدا تا لحظه ي مرگ از بشر مأيوس نيست


انتهاي هـرزگي گاهـي به ايمان مي کشد


خوب مي دانم چـرا با مـن مدارا مي کني


جور جهل بره را همواره چوپان مي کشد


برده داران خوب مي دانند کار خويش را


برده وقتي سير شد کارش به طغيان مي کشد


مــن از آن ديوانه هــاي زود باور نيســتم


ساده لوحي بر جنونم خط بطلان مي کشد


شــعرهـايم کودکانم بوده اند و سالـهـاست


گرگ مادر توله هايش را به دندان مي کشد


مـن شـبي تاريکـم و مـاه تمـامم نيسـتي


ماه اگر کامل شود کارش به نقصان مي کشد


مي رسـي از سـمت درياهاي دور انگـار باد


رشـته هاي گيسـويت را تا بيـابان مي کشد


يا کـه بر تخـت روان ابرهــا بانـوي مـــاه


ناخنـش را از فـراز کـوه سوهـان مي کـشد


گاه اما اشـک مي ريزي و دسـتان خــدا


شانه اي از ابر بر گيسوي باران مي کشد


بـادها دستــان خورشـيدند وقتي ابـر را


چون لحافي کهنه تا زير گريبان مي کشد


من در آغوش تو فهميدم که بعد از سالها


کار هر ديوانه اي روزي به زندان مي کشد