می پرسد از من کیستی؟ میگویم اش ، اما نمی داند این چهره ی گم گشته در آیینه ، خود این را نمی داند! میخواهد از من فاش سازم خویش را ، باور نمی دارد آیینه در تکرار پاسخ های خود حاشا نمی داند

می پرسد از من کیستی؟ میگویم اش ، اما نمی داند
این چهره ی گم گشته در آیینه ، خود این را نمی داند!


میخواهد از من فاش سازم خویش را ، باور نمی دارد
آیینه در تکرار پاسخ های خود حاشا نمی داند

می کاودم، میگویم اش : چیزی از این ویران ، نخواهی یافت
کاین در غبار خویشتن ، چیزی از این دنیا نمی داند

می گویم اش: گم گشته ای هستم که در این دور بی مقصد
کاری به جز شب کردن امروز یا فردا نمی داند

می گویم اش : آن قدر تنهایم ، که بی تردید می دانم
حال مرا جز شاعری مانند من تنها نمی داند

می گویم و می بینم اش او نیز با آن ظاهر غمگین
آن گونه می خندد ، که گویی هیچ از این غم ها نمی داند..