شاید . . .

شاید تا نمیری باورش نشود که نفسش بوده ای.
بتکان این کهنه قبار دوری را از لحظه هایت.
بیرون بران آن درد سوزان سینه سوزی که از هجرانش در خود ریخته ای.
بگذار فریاد رسوائی بشکند این غرور لعنتی که تو را از او جدا ساخته.
و عالم را خبر سازد که دوری اش را نمیتوانی.
و هنوز عاشقانه برایش سرود امید و زندگی میسرائی.
دوباره طلب کن عشق را . شاید باران بی صدایِ شبانه هایت ترنم گریه ی شوق شود از شنیدن فقط یک کلام "سلام" و جان بگیرد روح خسته ات از نفس مسیحائی اش.
دلت را زنده و سبز کند با قدوم دوباره از یک بازگشت ابدی . . .
" چرک نویس احساس "