شیرازو میگَن نازه واسِی آفتو جِنگش / قَلبارو گِرِن میزنه به هم تیرشِه ی تِنگِش بُلبُل تو کوچا،تو پَس کوچا غزل می خونه / شعرُ وی تَر ِ حافظ می ریزه از سَر ِ چِنگِش عطر گُل ِ یاسم و نسترن،بهار نارنج / هی سر می کشه از تو خونُوی و ازو و ِلنگِش این جان که اگر چیش تو چیشُوی هیکّی بودوزی / ساز ِ دلشو می شنُفی از جِلِنگ جِلنگش اینجان که با فوتِ کاسه‌گری، امرو و فردو / تام پات می‌سره دنبال دختروي زبرو زِرِنگِش اَگ دختر همسایه‌ي دیوار به ديوار/ ‌ليم ليم ديوارک زد تو بدو بزن پلنگِش!! قَلبوی پیزوری نیس تو سینه ی مردم ِ شیراز/ تا بیخودی ریشمز بزنه تو درز ِ دنگش دنیارو تی پَس می گشت و هی میگفت سمندر:/ از شهر چه خبر؟ قربون او آفتوِ جنگش