ای کاش در این لحظه های نورانی روسیاهی روزگار زیر گامهایت روشن می شد ما همواره سرمست دیدار توایم #یامهدی به تو که می اندیشم از هر چه تردید و یاس و نومیدی است خالی می شوم و دلم چون پرنده ای رها شده از بند بال می گشاید و به سمت افق های روشن می رود از دیوارها هراسی ندارم یاد تو همه ی حصارها را فرو می پاشد تو که باشی دست هایمان مصمم تر از قبل می شود و زمستان را پس می زند با تو اجاق کلبه های دوستی همیشه روشن است این جمعه هم عبورت بر کوچه ها گذشت ما پنجره ها را گشوده بودیم چشم به راه ترانه ی بارانت در انتظار نگاهی که به سرسبزی دور دعوتمان کند ایستاده ایم پنجره ها را گشوده ایم اما چه سود که جز ابرهای تیره و خشک چیزی در چشم انداز نبود ای #موعود خیابان های نگران از هوای آلوده ی این روزها دستی به یاری مان تکان بده که نفس کشیدن آن هم به سلامت در این آلودگی بسی دشوار است ای آقای زمان می چرخیم ما و در این سرگیجه ی مدام به مرور دیوارهای بلند تن می دهیم ما را دریاب که دیری است به مرثیه ی خویش نشسته ایم و نامه های بی پاسخمان را ورق می زنیم