گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی / چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی / در عشق تو ام شهره چو فرهاد و عجب نیست / ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی / ... ! [حافظ - مینیاتور زیبای استاد فرشچیان]

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه
هرگز نَبُود غنچه به این تنگ دهانی

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام
چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی؟

گفتی که دهم کامت و جانت بستانم
ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ، از سپر جان گذراند
بیمار که دیده ست به این سخت کمانی؟!

چون اشک بیندازی اش از دیده ی مردم
آن را که دمی از نظر خویش برانی!

گر سرو بماند از قد و رفتارِ تو بر پای
بخرام که از سرو گذشتی به روانی

در راه تو عاشق چو قلم کرد ز سر پای
چون نامه چرا یک دمش از لطف نخوانی

«حافظ» به جفا از تو شکایت ننماید
زآن رو که به هر جور تو لطفی ست نهانی