عمری به سر دویدم در جست و جوی یار / جز دسترس به وصل وِیَم* آرزو نبود / دادم در این هوس دل دیوانه را به باد / آری اما ،این جست و جو نبود / ... ! [سایه]

هر سو شتافتم پی آن یار ناشناس
گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم

بی آنکه خود بدانم ازین گونه بی قرار
مشتاق کیستم

رویی شکست چون گل رویا و دیده گفت
این است آن پری که ز من می نهفت رو

خوش یافتم که خوش تر ازین چهره ای نتافت
در خواب آرزو

هر سو مرا کشید پی خویش دربه در
این خوش پسند دیده ی زیباپرست من

شد رهنمای این دل مشتاق بی قرار
بگرفت دست من

و آن آرزوی گم شده بی نام و بی نشان
در دورگاه دیده ی من جلوه می نمود

در وادی خیال مرا مست می دواند
وز خویش می ربود

از دور می فریفت دل تشنه ی مرا
چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود

وانگه که پیش رفتم با شور و التهاب
دیدم سراب بود

بیچاره من که از پس این جست و جو هنوز
می نالد از من این دل شیدا که یار کو ؟

کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟
بنما کجاست او؟

-------------------

*وِیَم: او مرا