ای ستاره ؛باورت نمی شود ... درمیان باغ بی ترانه ی زمین ... ساقه های سبز آشتی شکسته است ... لاله های سرخ دوستی فسرده است ... !

ای ستاره ای که پیش دیده ی منی
باورت نمی شود که در زمین
هر کجا به هر که می رسی
خنجری میان پشت خود نهفته است

پشت هر شکوفه ی تبسمی
خار جانگزای حیله ای شکفته است

آنکه با تو می زند صلای مهر
جز به فکر غارت دل تو نیست

گر چراغ روشنی به راه توست
چشم گرگ جاودان گرسنه ای است

ای ستاره ما سلاممان بهانه است
عشقمان دروغ جاودانه است

در زمین زبان حق بریده اند
حق زبان تازیانه است

وانکه با تو صادقانه درد دل کند
های های گریه ی شبانه است

ای ستاره باورت نمی شود
درمیان باغ بی ترانه ی زمین

ساقه های سبز آشتی شکسته است
لاله های سرخ دوستی فسرده است

غنچه های نورس امید
لب به خنده وانکرده مرده است

پرچم بلند سرو راستی
سر به خاک غم سپرده است...

فریدون مشیری