ز چشمم لعل رُمّانی، چو می خندند، می بارند / ز رویم راز پنهانی چو می بینند، می خوانند / دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد / ز فکر آنان که در تدبیر درمانند، در مانند / ... !

سمن بویان غبار غم چو بنشینند، بنشانند
پری رویان قرار از دل چو بستیزند، بستانند

به فتراک جفا دلها چو بربندند، بر بندند
ز زلف عنبرین جانها چو بگشایند، بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند، برخیزند
نهال شوق در خاطر چو برخیزند، بنشانند

سرشک گوشه گیران را چو دریابند، دُر یابند
رخ مهر از سحرخیزان نگردانند، اگر دانند

ز چشمم لعل رُمّانی، چو می خندند، می بارند
ز رویم راز پنهانی چو می بینند، می خوانند

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد
ز فکر آنان که در تدبیر درمانند، در مانند

چو منصور از مراد آنان که بر دارند، بر دارند
بدین درگاه حافظ را چو می خوانند، می رانند

درین حضرت چو مشتاقان نیاز آرند، ناز آرند
که با این درد اگر در فکر درمانند، در مانند