راستی کسانی عزیزانشان را در زلزله از دست داده اند ، وقتی در تلویزیون کشورشان ، به جای آن که صدای کمک خواهی و تصویر مشکلاتشان را ببینند ، آواز و موسیقی و خنده بازار می بینند ، چه حالی به ایشان دست می دهد؟ آیا تلویزیونی که همیشه غم از سر و رویش می بارد ، نمی توانست این دو روز را به احترام زلزله زدگان ، دندان روی جگر بگذارد و بی خیال شاد کردن ملت(!) و نمک پاشیدن بر زخم مصیبت دیدگان شود ؟!