غصـــ ه هــای ِ عـاشقــــی رو تو وجـــودمــ جــــــــا گــذاشتـــی

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تو نفس كشيدي انگار،نفسم بريد تو سينه...

ابر و باد و دریا گفتن حس ِ عاشقی همینه

اومدي تو سرنوشتم،
بي بهونه پا گذاشتي...

اما تا قایقی اومد
از من ُ دلم گذشتی

رفتي با قايق عشقت،سوي روشنيه فردا،
من و دل اما نشستيم،
چشم به راهت لب دريا...

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن میگذره اما ب سختی

دل تنها و غريبم داره اين گوشه ميميره،
ولي حتي وقت مردن باز سراغتو ميگیره...

میرسه روزی م دیگه قعر دریا میشه خونه م

اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم

مرسي آينور جان،
واقعآ واسم آرامش بخشه كه يه آھنگو دو نفري ميخونيم