ناله های عشق در خلوت و سکوت نی ها شکستند و فریاد شدند

دیگه از عشق نگین این روزها عشق واژه غریبی است که هر کس به دلخواه خود تفسیرش میکند و هیچ کس انرا نشناخته است این روزها عشق حتی زیر سنگها هم پیدا نمی شود. بجایش نا مهربانی را ٫ بیوفایی را ٫ نگاه سرد را و فراموشی را بجویید که هر کجا که بروید فراوان است . این روزها نیرنگ و دروغ واژه های طلائیند که هرکه دارد برنده است و هر که عاشق باشد بازنده .......
حالم به هم میخورد از هرچه عشق و هر چه عاشق که ادعای عشق میکند . کاش سنگها هم این حرف را بشنوند و ....
دیگر از سکوت سنگ ها هم متنفرم آنها هم دارند برای من نقش یک عاشق را بازی میکنند با سکوتشان و...
و از این هوای دو رنگی که نباشد میمیرم و باشد باز هم میمیرم اول بخاطر نبودنش و بعد بخاطر مسمومیتش
کاش یکی داد میزد بجای من .که سکوتم صدایم را در خود گم کرده است٫ وفریادم را از من گرفته است
کاش یکی داد مرا از بیدادی می ستاند که دیگر زانوانم توان تحمل درهایم را ندارند و شانه هایم از این همه بار سکوت خسته اند
چقدر دلم تنگ است برای روزهای کودکیم برای اسمان ابیم و برای سنگهایی که رفیقم بودند و تکه های خانه ی کوچک کودکیم