هر سو كه دويديم همه روی تو ديديم / هر جا كه رسيديم سر كوی تو ديديم / هر قبله كه بگزيد دل از بهر عبادت / آن قبله ی دل را خم ابروی تو ديديم / ... !

هر سرو روان را كه در اين گلشن دهرست
بر رسته بستان و لب جوي تو ديديم

از باد صبا بوي خوشت دوش شنيديم
با باد صبا قافله ی بوي تو ديديم

روي همه خوبان جهان را به تماشا
ديديم ولي آينه ی روي تو ديدیم

در ديده ی شهلاي بتانِ همه عالم
كرديم نظر , نرگس جادوي تو ديديم

تا مهر رخت بر همه ذرات بتابيد
ذرات جهان را به تك و پوي تو ديديم

در ظاهر و باطن به مجاز و به حقيقت
خلق دو جهان را همه رو سوي تو ديديم

هر عاشق ديوانه كه در جمله ی گيتي است
بر پاي دلش سلسله ی موي تو ديديم

سر حلقه ی رندان خرابات مغان را
دل در شكنِ حلقه ی گيسوي تو ديديم

از مغربي احوال مپرسيد كه او را
سودا زده ی طرّه ی هندوي تو ديديم


شمس مغربی