نگاهی به سریال بیدار باش...

سریالی که بر پایه ی دیالوگ و مزه پرانی به جلو می رود هیچ اندیشه و آرمانی در داستانش نمی شود پیدا کرد اگر هم ذره ای جنگ را نشان می دهد آن هم تکراری است ..
از حوزه ی دفاع مقدس و شهادت خیلی می شود گفت دیگر بحث جنگ در خاکریز به پایان رسیده است زیرا کارگردانان بزرگی در زمان خودش به آن پرداخته اند مثل حاتمی کیا که دهه ی هفتاد آژانس شیشه ای را می سازد که سالیان سال حرف فیلم در ذهن مخاطب می ماند حالا دیگر باید از حال و هوای اجتماعی بعد از جنگ فیلم ساخت مثل میم مثل مادر ملاقلی پور یا در زمینه ی سریال می شود به وضیعت سفید که زمانش در جنگ اما داستان یک خانواده در تهران اشاره کرد
حالا دیگر با این همه فیلم با ساختار قوی بیدار باش کجای جنگ را می خواهد نشان دهد حتی شخصیت اولش هم گرزین تکرار شخصیت صادق لیلی بامن است
یا مجید سوزوکی اخراجی هاست و همچنین صادق(امیر نوری) که بیرون از جنگ تکبر جنگ و شهادت دارد اما به جبهه که می رسد حتی تقاضای یک اسلحه و شرکت در عملیات نمی کند با اینکه آموزش دیده است باز هم این شخصیت ما را یاد حاجی گرینف اخراجی ها می اندازد یا در سکانس آخر که گرزین از اسارت بازمیگردد پدرش با ماشین رنو۲۱ به استقبال او میرود که دوباره ما را یاد سکانس آخر بوی پیراهن یوسف می اندازد آنجا هم پدر یوسف رنو ۲۱ داشت، مخاطب عادی تلویزیون یک بیننده ی آگاه است نمی شود برای بیننده تکرار کرد.
بیدارباش یک تکراریا یک نیمچه یادآوری از لیلی بامن است ، اخراجی ها، و بوی پیراهن یوسف است .