عمريه كارم صبوريه گريه ام زدوري هركسي از كربلا اومد با گريه ميپرسم حرم چطوريه

صورتش خورشيد بود و غرق نور ، جام چشمانش پُر از شُرب طهور

گيسوانش شط پُرجوش و خروش ، در ركابش قُدسيان حلقه به گوش

لب كه نَه ، سرچشمه آب حيات ، بين دستش كائنات و مُمكنات

بر سرش دستمال سبزي بسته بود ، بر دلم مِهرش عجب بنشسته بود

كي به زيبايي او گُل مي رسيد ؟ پيش او يوسف خجالت مي كشيد

در يِه دَم ، آن نگارِ مهجبين ، از جِلال حضرتِ حق آفرين

دو مَلك را به زير انداختند ، بال از پَر ، فرشِ راهش ساختند

اهل محشر داشتند اين زمزمه آمد آن دَم ، حسينِ فاطمه ؟

صاحب روز قيامت آمده ، گوئيا بَهر شفاعت آمده

سوي من آمد مرا شرمنده كرد ، مهربانانه به رويم خنده كرد

گفت : آزادش كنيد اين بنده را ، خانه آبادش كنيد اين بنده را

سوي من آمد مرا شرمنده كرد ، مهربانانه به رويم خنده كرد

گفت : آزادش كنيد اين بنده را ، خانه آبادش كنيد اين بنده را

اينكه اينجا اينچنين تنها شده ، كام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است ، گريه كرد بعد ، شيرش داده است

اينكه مي بينيد در شور است و شين ، ذكر لالائيش بوده ، يا حسين

خويش را در سوز عشقم آب كرد ، عكس من را بر دل خود قاب كرد

بارها بر من محبت كرده است ، سينه اش را وقف هيئت كرده است

سينه چاكِ آل زهرا بوده است ، چاي ريز مجلس ما بوده است

اينكه در پيش شما گرديده بَد ، جسم و جانش بُوي روضه مي دهد

با ادب در مجلس ما مي نشست ، او به عشقِ من سرِ خود مي شكست

پرچم من را به دوشش مي كشيد ، پا برهنه در عزايم مي دويد

اسم من راز و نيازش بوده است ، تُربَتم مُهر نمازش بوده است

اقتدا بر خواهرم زينب نمود ، گاه مي شد صورتش بَهرم كبود

حُرمت من را به دنيا پاس داشت ، ارتباطي تنگ با عباس داشت