من باور می کنم که #پاییز را دوست دارم...

اصلا به خاطر همین حسرت های سردش که برایم رنگ غصه نمی گیرد؛

اصلا به خاطر همین قناعت های غنیمتی اش مثل وقت هایی که خوشه ای انگور را بر درخت خشکی می یابی آن هم وسط چله ی پاییز و به آنچه غنیمت جسته ای قانعی حتی اگر دانه هایش آنقدر خشک باشند که نتوانی انگور بخوانی اش!

به خاطر دل ضربه های مدام غروب هایش که پر از زمزمه های مبهم خاطرات نه چندان دور است ؛
همان ها که برایم رنگ غم نمی گیرد ، رنگ فراموشی هم نمی گیرد ؛
رنگ دلتنگی دارد و بس ،رنگ خاکستری نه... رنگ قرمز و زرد و نارنجی {باز هم نارنجی} دارد و بس ،حس پرواز دارد و ... بس...