نگران نباش


من خوب می دانم با حسرتت چگونه تا كنم !


فقط برایم بنویس


هنوز هم لبخند می زنی؟

like ...

ما ماهواره نداشتیم
ما را رستوران نمی بردند که بدانیم جوجه کباب چه شکلی است
ما خیلی قانع بودیم به خدا

صحنه دارترین تصاویر عمرمان عکس خانم های مینی ژوب پوشیده بود توی مجله های قدیمی
...
یا زنانی که موهایشان باز بود توی کتاب های آموزش A.B.C.D
زنهای فیلمهای تلوزیون ما توی خواب هم روسری سرشان می کردند
حتی توی کتابهای علوممان هم با حجاب بودند
ما فکر می کردیم بابا مامان هایمان ما را با دعا کردن به دنیا آورده اند
عاشق که می شدیم رویا می بافتیم
موبایل نداشتیم که اس ام اس بدهیم
ما خودمان خودمان را شناختیم
بدنمان را
جنسیتمان را یواشکی و در گوشی آموختیم
هیچکس یادمان نداد

و حالا گیر افتاده ایم بین دو نسل
نسلی که عشق و حال هایشان را توی شهر نو ها و کاباره های لاله زار کرده بودند
و نسلی که دارد با فارسی وان و من و تو و ایکس باکس و [!] بوک بزرگ می شوند
و هیچکدامشان مارا نمی شناسند و نمی فهمند

الهییییییییییییییییییییی....من خیلی دوسش داشتم ....کله گنده داره چشم قلمبه داره ...با زن داییش رفته به شهر تا ه بشه عالم دهر ....
خورشت مگس هایی که به خورد اون اقا پسره میداد ....خیلی یادش به خیر خیلی ..

هععععععععععععععععی پاییز جونم

روح تکه تکه

جان از هم شکسته

عمر تباه

چشم خسته به راه

نفس هایم تندتند

قدم هایش کندکند

چرا تمام نمی شود طول این لالابی