اهای دنبالری عزیز فقط دو دقیقه وقت بزار اینو بخون.... #دیـــــــــــــدگاه

در زندگی گاهی دچار خطاهایی می شویم که نمی دانیم خطاست، و آن را کاملاً انجام می دهیم. با رضایت کامل خود و احساس می کنیم بهترین کار را انجام داده ایم و نمی دانیم دچار مشکلی شده ایم که فراوان سخت است، مانند افتادن در چاهی که هیچ راه بیرون آمدن از آن نیسست.

و باید چکار کرد؟

زیر پاهایم در این چاه یک صفحه ایی نازک است، که اگر از برای رهایی بالا روم و ناگهان بی فتم صفحه هم می شکند و بار دیگر بیشتر و بیشتر پایین می روم و صفحه ایی دیگر نیز وجود دارد... .

برای رهایی از این چاه پر اندوه باید با احتیاط گام بردارم و از چاه بیرون روم!

در مقابلم سه راه خروجی می بینم مثل هم اند، و اگر به یکی از این حفره ها برم، راهم از پشت بسته می شود و در این میان من باید یکی را انتخاب کنم.

یکی از حفره ها که صحیح ترین راه است را باید انتخاب کرد. ولی نمی دانم، کدام یک راه صحیح است. قدمی نمی گذارم، همان جا ساکت ایستاده ام، و سعی می کنم که به سمت بالا فکر کنم، ولی اگر بی فتم... شاید حفره های خروجی پایینی پنج تا شوندو ما نیز راهمان سخت تر می شود.

و در تنهایی و خلوت خود خدا را به یاد می آوریم و آنگاه که گفت: من همیشه با شما هستم؛ و من هستم و خدای خودم. و سیلی از گرفتاری ها. و سردرگمم نمی دانم چه کنم!

اگر به بالا بروم و اگر راه صحیح را بلد نباشم، می افتم. و دیگر برخواستن سخت تر می شود. و اگر یکی از سه حفره ی روبه رویم را انتخاب کنم آن دوی دیگر بسته می شوند.

منتظر امداد الهی ام. شاید یکی یا تاجری بیاید و مارا از چاه بیرون آورد و یوسف ثانی شویم!

ولی چگونه می توان بدون تلاش خودم، از چاه بیرون آیم؟

آری خودش است، در زندگی ترفندهایی وجود دارد برای زیستن که انسان را مانند طنابی از چاه به بیرون می کشد. شاد زیستن بهترین راه است.

ولی در میان این اندوه و این تنهایی؛ چگونه می توان خندید؟ نمی توانم بخندم، و نمی توانم خود را سرگرم کنم، و نه وفت فکر کردن به نشستن و عبادت کردن!

و چگونه می توانم خدا را یاد کنم در حالی که ذهنم مشغول است به رهایی از مشکلات؟

ولی خدای را شاکرم، شکر می گویم اورا که به من نیرویی داده که سپاسگذارش باشم.

در دل خودم می گم متبرک باد نام او... و ذهن خود را از هر چیزی خالی می کنم.

=====
ادامـــــــــــــــــــــــــه تو دیدگاه بعدی