حاجی: در اینکه هروقت اراده می کنی می توانی برای سیدالشهدا(ع) گریه کنی رابدان . تابه حال شده به این موضوع فکر کنی؟ اینکه هرموقع روز، در هرجایی فرقی هم نمی کند خانه ، خیابان یا محل کار ناگهان یاد یکی از مصائب ابی عبدالله(ع) می افتی ، یاد سقای بی دست می افتی ، همینطور اشکت جاری می شود و دلت راهی کربلا. این بهترین هدیه ایست که خدا به تو داده است. چه بخواهی و چه نخواهی. همه این حال و هوای تو هم از صدقه سر حضرت زینب (س) است. «فنادا بصوت الحزین» حضرت ناله ای زده اند که این حزن به دل های ما هم تسری پیدا کرده. همه از نفس بی بی این نعمت را داریم . ولی حفظ کردن این نعمت سخت است. اینجا گیر کار ماست. اگر ما بتوانیم این حزن را در وجودمان حفظ کنیم ، در بندگی ما هم زاینده خواهد شد