دعوای همیشگی #قرمز و #آبی ...#دیدگاه + عکس

اوایل فتح فاو من و بهترین دوستم ، علی ناهیدی ، به دلیل عجیبی به مدت یک هفته با هم قهر کردیم . ما دو تا سر تیم های استقلال و پرسپولیس با هم دعوامون شد . من استقلالی بودم و علی پرسپولیسی . یک هغته قبل عملیات ، طبق معمول ما داشتیم برای هم کری کر کری می خوندیم و از تیم های مورد علاقمون حمایت می کردیم که بحث کم کم جدی شد . علی زد به پروین و نفس گفت :شیش شیش شیش تایی هاش . من هم کم اوردم و شروع کردم به بدو بیراه گفتن . بعد هم بی خیال هم شدیم و قهر کردیم . حالا دلم پیش علی مونده بود . از شب قبل و پس از شروع عملیات دیگر علی و ندیده بودم . دلم هزار راه رفت هی با خودم می گفتم نکنه علی شهید یا اسیر شده باشه . نکند بد جوری مجروح شده باشه ای خدا اگه چیزیش شده باشه من جواب ننه باباشو چی بدم . دیگه داشتم رسما گریه می کردم که دیدم بچه ها دارند می خندند و هیاهو می کنند . یکهو شنیدم عده ای با لهجه ای خاص دارند شعار می دهند : (( پرسپولیس هورا - استقلال ... )) با تعجب سرم را به طرف صدا گرداندم و صحنه ای عجیب و باور نکردنی را دیدم . ده ها اسیر عراقی پا برهنه و شعار گویان به سمت ما می آمدند ... پیشاپیش انها علی , سوار بر شانه های یکی از درجه دار های سیبیل کلفت بود و عراقی ها با دستور او شعار می دادند : (( پرسپولیس هورا - استقلال ... )) این اولین و آخرین باری بود که به این شعار حسابی و از ته دل خندیدم و شاد شدم دویدم به استقبال علی و او هم با دیدن من از شانه های ان بدبخت اومد پایین و همدیگرو بغل کردیم و صورت همدیگه رو بوسیدیم . علی با خنده به من گفت : (( میبینی اکبر ، حتی عراقی ها هم طرفدار پرسپولیس اند )) . هر دو غش غش خندیدیم ، عراقی ها هم نمی دانستند دارند چه شعاری می دهند با ترس و لرز فریاد می زدند : (( پرسپولیس هورا - استقلال ... )) ... بعد علی رو به همه بچه ها کرد گفت .. #پرسپولیس بدون #استقلال مملکت معنی نداره ..
ماهنامه سرخ و سبز