اینطور روایت شده است: اندر احوالات آن فرزانه جاهد عالم به ظاهر عابد، شیخه میرزا بهاره @BaHaRe کاتب چنین آمده است. که روزی اندر مجلسی فرود آمد و یگانه روزگار، کمال الغیب را مستغرق مکاشفه بدیدی چونانکه به هر آنچه پیرامونش می گذشتی هیچ التفات می نکردی و در آینه عبرت روزگار که لپ تاپش خوانندی مستغرق بودی. تحمل این حال بر شیخ ما گران آمدی بگفتا: یاکمال پاسخ نشینید دگر بار گفت:یا کمال پاسخ شنید: بلی یا شیخ شیخ فرمود: این تو را دلنشین تر نبودی که یک پا نداشتی ولی چون حقیر به کمال می بودی. باری کمال از بحر استغراق به در آمدی و بگفت:مرا حتی میل آن بودی که یک دست و یک پا نداشتی چو شما به کمال می بودمی. شیخ ما چون چنین عظمتی بدید گریبان چاک داد و خرقه درید و از پی اش مریدان نعره ها زدند و آنقدر زمین گاز بگرفتندی که هاردشان بپوکیدی! همه ی اینها بهانه ای بود برای تبربیک تولدت (فرشاد الحکایات @فرشاد ، باب شیخ حجی ، فصل تباریک خاص ع)