بعضی اوقات خوبه آدم مثل اون درخت سیب من باشه که هرگز چیزی جز برگ نداد! اینجوری حداقل در برخورد با نابهنگام ها دلش نمی سوزه.. آخه نبودن امید یه درده و سوختن امیدها هزار درد اگه بدونین! " + در راستای تاکید بر مطلب شعرا هم برای ما شعر زیاد سرودند، کتابهای ادبیات دبیرستانتون رو باز کنین شعر با این مضمون زیاد می بینین! بیا تا بر آریم دستی ز دل ... ، گر نبود مشربه از زر ناب و چندتای دیگه که من یادم نمیاد مصرع اولشونو! "