من چه دارم که تو را در خور؟ - هیچ. من چه دارم که سزاوار تو؟ - هیچ. تو همه هستی من . . . تو چه داری؟ - همه چیز . تو چه کم داری ؟ - هیچ...

بی تو من چیستم ؟ ابر اندوه

بی تو سرگردان تر، از پژواکم

- در کوه

گردبادم در دشت،

برگ پاییزی در پنجهء باد.

بی تو، سرگردان تر،

از نسیم سحرم

از نسیم سحر سرگردان

بی سر و بی سامان

بی تو – اشکم،

دردم،

آهم.

آشیان برده ز یاد

مرغ درمانده به شب گمراهم.



بی تو خاکستر سردم، خاموش،

نتپد دیگر در سینه من، دل با شوق،

نه مرا به لب بانگ شادی،

- نه خروش



بی تو دیو وحشت

هر زمان می دردم

بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد،

و اندر این دوره بیدادگری ها هر دم

کاستن،

کاهیدن،

کاهش جانم،

کم

کم.

چه کسی خواهد

دید مردنم را بی تو؟

بی تو مردم، مردم.