همه مشکلات آدم­ها از زمانی شروع می­شود که #خود ـشان را می­خواهند . . .

این خودخواهی است که کسی را فقط برای خودت بخواهی.
خودخواهیست که مال خودت بکنی­ اش و سفت در آغوشت نگه­ش داری که مبادا برود.

و اینجوریست که هی دعوایتان می­شود. هی از هم می­رنجید. هی حوصله هم را ندارید. از هم خسته می­شوید
و دلتنگ تنهائی­هایتان می­شوید.

ما آدمها باید یاد بگیریم که بی توقع دوست داشته باشیم. یاد بگیریم کسی را عاشقانه دوست داشته باشیم بی آنکه بخواهیم به زیر یک سقف بکشانیمش -و خدا می­داند که اینطور عاشق بودن چقدر می­تواند آدم را #آدم کند-

ما از عشق، طناب ساخته ­ایم برای آنکه خودمان را به هم گره بزنیم.
و هر چه گره ­ها محکم­تر باشد ما به خیالی بیهوده دلخوش­تریم…
و نمیدانیم که طناب­های محکم زودتر زندانی را به فکر رهائی می­اندازد. ما اسمش را می­گذاریم عشق!

اصلا ما آدمها را چه به عاشقی؟ ما هنوز دوست داشتن را هم بلد نیستیم.

هنوز یادمان نداده­ اند ساده دوست داشته باشیم و ساده محبت کنیم.