من نمیدونم قدم زدن میون آدم هایی که سراسر فکرشون درگیر مشکلاتشونه میتونه چه لذتی داشته باشه .

وقتی فقط داری مشکلاتو میبینی و کسی نمیتونه به خودش کمک کنه حتی بنظرم لذت نداره . باید از میون آدم ها بودن میون جامعه بودن از دیدن چهره آدم های شاد لذت برد .

لذت ک نداره اما جای امیدواری میتونه داشته باشه

اینی ک تو میگی از محالات ک ببینیم

امید رو باید دید و حس کرد . درسته که اینکه مشکلات کمتر داشتن یه مزیت به حساب میاد اما در کل داشتن مشکل حتی کوچیک هم لذت بخش نیست .

همین مشکلات و درگیری ا و شادی ا س ک زندگی رو میسازه

خب شادی وقتی کم بشه که دیگه لذتی نمیمونه . فقط زندگی میمونه چون محکوم به انجامش هستیم .

ما خدار و داریم . / اون واسه ما بد نمیخواد

آره خدا گفته سرنوشت قومی رو تغییر نمیده مگه به دست خودشون . ینی حواستون باشه .

ینی حواسمون باشه .

اوهوم .