یادمه اول راهنمایی که بودم یه روز که هوا ابری بود مادر گفت که #چتر با خودت بردار بارون میزنه بعد #سرما میخوری با این اوصاف یه چتر درب وداغونی بود که فکر کنم از غنایم ناپلئون بناپارات به دست ما رسیده بود،برداشتیم و موقع برگشت #بارون زد به سفارش دوستم باز کردم یعنی سعی کردم که باز کنم هر چی این دکمه رو زدم باز نمی شدخلاصه چتر باز شد یعنی قشنگ باز شد،میله اش دستم بود وسرش تو خیابون غِل میخورد،از خجالت خواستم بیخیال بشم گفتم حالا بین موتورها گیر کنه یکی زمین بخوره بسمه،با چه خفت وخواری دنبال چتر می دویدم،از اون زمان میخواد #سیل بیاد طوفان بشه در حد کاترینا یا سندی،تگرگ بیاد اونم اندازه شلغم چتر بر نمیدارم حاضرم #گونی سر بگیرم چتر برندارم