نمیدونم چجور اولین دیدار کجا رُخ داد / کجا دستای ما باهم گره خورد؟!

چجوري قلبم از عشق ِ تو لرزيد.

فقط یه عده میتونن درک کنن

مث ِ يه آدم منگ، بقول ِ صداي ِ خودش تو يه اتاق يخ‌زده، جُلوش يه مُش رنگ ِ سياه "با يكي كه حالش بده"! هيچ برداشتي از وقايع اطراف نداره مرد ِ اين آهنگ.

خيلي حس ِ قشنگي ِ قاطي كردن بيت‌هاش پشت سر هم! از آدم يه جاهايي مجبوره بپره به تيمارستان.

بخونه اون لحظه رو به یاد آر بانوي ِ خوابُ بیدار؛ بگي کي فکرشو می کرد، آخره این راهو، پلنگِ ناباور تو بستره ماهو؟

چقد کلماتت قشنگن!
من اینارو تو ذهنم میبافم ، شاید به خاطره اینه که از ساعت25 شب رو تا خاطراتِ مبهمشُ حفظم ..
یا مثلن با فیلمِ کوتاهش شروع کنی، با ببار برایم ادامه بدی ..

آهنگی که خیلی روم تاثیر گذاشت یکی کافه‌بهشت بود ، یکی آدم یه جاهایی رو مجبوره ، هر دوش تجربه شخصی شدن ، هر دو رو زندگی کردم! البته + مترو !

روزي كه از پارت ِ اول ِ تهران طهران چُرت مي‌زدم ُ يادم نميره اميرعلي، بعدش يهو رضا مياد .. شُروع ميكنه، پا ميده ترانه ها، زنده باد مي‌گه به اين عاشقانه ها!

رضا ماجراي ِ عجيبي‌ه، خودش ميخونه ديگه من چي بگم! يه سري حرفاي ِ شخصي يه ترانه‌ي ِ خُصوصي.

مث ِ عباس ِ خودمونه؛ معروفي ميگه اگه تن خرج ِ روح ميشود! رضا ميخونه روحمو میشکافم این بار، تا یکي از نو ببافم..

اين‌‍ا تكرار نميشن علي، داستان ِ فرياد زير آب ُ امشب در سر شوري دارمه!

اوووهووم ..
حرفاش با معروفی تو یه خطه ولی معروفی کجا رضا کجا!

معروفي، معروفي! هوووف داره!

اره اره ..