...

کاش همه خوب زندگی می کردند

همه آرام بودند

همه زنده تر ..

شادتر ...

با احساس تر بودند

کاش هر کس یک باغ بهاری داشتند

کاش همه یک باغ تابستانی داشتند

کاش تو سرنوشت هر کس ... یک باغ پائیزی بود

وکاش همه باغ های همه .. .

برف های پرپیمانی داشتند و سر می خوردند روی برف هایشان و قهقهه

می کشیدند به روی زندگی و زندگی کم میاورد از آنها.

کاش باز می شدم همان پسر بچه زبروزرنگ گریه نکنی که گوشه کتم را

می دادم بچه هایی که دوست داشتند روی برف ها سر بخورند و دلشان

خالی بشه روی یخ ها ...

و می دویدم و آن هارا دنبال خودم روی برف ها می کشاندم و جیغ و داد

شادمانه شان دلم را شاد می کرد و تنم از خوشحال شان یه جور ی

می شد ...

مثل الان که همان طور شد ....

آی ی ی ی ی

آدم حس می کند به خدا نزدیک می شود