پستاى در مورد خياطى @الهه رو که ميخونم:دى اصن حس خوب بهم دس ميده.اونقدر ک به محض تموم شدن کنکورم ميرم خياطى ياد ميگيرم

آررررره حتما ميرم:دى از همين ماه ميخواستم برم ديدم کنکور وقت نميذاره برام بايد تا اون موقع واستم:دى

ایراد ندارهو ولی بعدش برو من خیلی خیاطی دوس دارم. اصن عاشقشم. فقط پارچه داشته باشم چیزای مختلف بدوزم....

واسه تو خوبه...
اما میترسم بری توی فکر سن عقل سارتر بعد بزنی کل پارچه رو حیف کنی...

نه مطمئنن همچین چیزی رخ نمیده. خصوصن در مورد وسایل شخصیم

من الان دارم فشرده تو 10 جلسه یاد میگیرم...تقریبا بدون الگو ...خیلی باحاله....

:-؟ 10 جلسه؟ چند ساعته؟ کجا؟

وااااى همينش باحاله.آدم يه پارچه گيرش بياد بعد هر مدل ک خودش دوس داره
هانى مضهد هم فک کنم ازين کلاسا ديدم:دى موفق باشى

اوهوم من دیوانه ی لباس دوختن خصوصن پارچه خریدنم. یه جای مخصص واسه پارچه هام دارم دیگه هیچی توش جا نمیشه الان یه عالم پارچه دارم ک باید بدوزمشون.

ميدونى خيلى خوبه:دى چونکه من الان يه مانتو ساده نخى دادم بدوزن چهل تومن شد! بعد هى حرص ميخوردم اگه خودم بلد بودم با اون چهل تومن دو تا پارچه نخى ديگه ميگرفتم خودم مىدوختم:دى
من حسودى:-"

من اصن لباس بازاری ک قبول ندارم دوخت خیاطای دیگه رو هم قبول ندارم چون مادرم از اون 17-18 سالگیش چون تو دبیرستانم طراحی دوخت خونده بود خیاطی می کرد. منم ک ب دینا اومدم همیشه خودش برام لباسای مهمونی و اینا رو می دوخت غیز از شلوار لی اینا. بعد چون وسواسی بود سر این چیزا منم ناخودآگاه دیدیم هیچ کسی نمی تونه غیر مادرم جوری خیاطی کنه ب دلم بشینه. واسه همین عادت کردم تا خودم رفتم کلاس. الان مادرم گاهی ایرادمو میگیره یا گاهی تعریفمو می کنه خیلی حس خوبی بهم دست میده

خيلى خوبه منم کلى انرژى گرفتم واسه ياد گرفتن.چون مثه تو البته در زمينهى مانتو هيچ مانتويى اساسى ب دلم نميشينه بعدم اون چيزى ک خود ادم يا مامانش بدوزه اصن يه چيز ديگس

دقیققققققققن. بعد الان دارم فک می کنم کت دامن مادرمو ک تموم کردم چه مدل مانتویی برا خودم بدوزم

من هعى دلم ميسوزه:دى
اون پارچه گلدارت خعلى قشنگ بود دوختيش؟ آخه منم يک گلدار تو همون سبک دارم بعد نميدونم چه مدل مانتويى باهاش قشنگ ميشه

اونو ایشالا استارتشو اواخر هفته میزنم. اونو دارم قاطی می کنم با یه رنگ پارچه ی دیگه . فک می کنم خوب بشه. حسابی می خوام گل و گشاد باشه ببینم چی در میاد

ببخشید من اول کامنت گذاشتم..
الان واسم الارم میاد....
احساس خِجل زدگی دارم...
کامنت ها خیلی دیگه به ما مردا ربطی نداره شده....

: )))))))) تجربه س ایشالا ی روز احتیاجتون میشه چارتا نظر بخواین واسه همسر گرامی بدین

نه خوب من دوست طراح لباس دارم بورسیه ایتالیا تو همین رشته قبول شده اصلا عجیب عاشق کارش بود هرجا میرفتیم با دوستان یه دفترچه و مداد پاکن باهاش بود طرح میزد..
میخواد بره اونجا واسه درس و کتاب و دیسکو
هرچی دوست داشت بپوشه به منچِه.....
من درگیر یه لقمه نونم که سرم قور نزنه

: )))))))))) الان خواستین فخر بفروشین دیگه باشه باشه

نه بابا جامه تن ما وصله دارد و کف پای ما خاک....
فخر به چی چیم باید بفروشم..
اصلا بازار خرابه فروش نمیره دیگه.....
نه جدی میگم نقاشی و خیاطی و نویسندگی تمرین خیلی خوبین واسه جدایی روح از مادیات از لحاظ روانی میتونه کمک بکنه
طعم کاری که داری با لذت انجام میدی شیرینه....

ایشالا قشنگ میشه

آره خب موافقم با حرف شما... هنر و روح دو چیز واحد هستن. نه اینکه حالا من هنرمند باشم نه! کلی می گم. باید خیلی براش وقت و ارزش گذاشت

نگین مچکرم

دقیقا الهه....
لذت بردن از خلق یک اثر هنری و چه غیر هنری که تمام حس و روح پاک شما رو دربر گرفته باشه مقدسه....
انسان اراستگی رو دوست داره پس اگر شما بتونی کمکی کرده باشی در این زمینه فرشتگان اسمان هزاران هزار درود برای شما سر خواهند داد..

مچکرم . خلاصه ما تمام سعیمونو می کنیم از غافله عقب نمونیم

خواهش