21 تیر 1391 +365 روز = ( #دیدگاه )

سال پیش همچین شبی توی راه اهن تهران وقت خدافظی بود.چشمای خیس بابا قطره های اشکش روی چین های صورتش.چشمای سرخ مامان و نگرانی توی چشماش یه لحظه هق هق گریه های من و...اخرین جمله ی بابا که بهم گفت:"تو بری کی دیگه حرصم بده باباچی؟" صدای بوق قطار توی گوشم اژیر کشید.سوار شدم ... ظهر روز بعدش از مرز که گذشتم زنگ زدم بابا و خبر رسیدنمو دادم. امشب دقیقا 1 سال گذشت از اون شب کذایی.365 روز از عمرم که روزای خوبش کمتر از روزای بدش بود.365 روز پر از حسرت ، پر از تنهایی و دلتنگی. چه شبایی که با چشم گریون از دلتنگی سر رو بالشت گذاشتم و چه روزایی که از صدای الوی بابا پشت تلفن بغضمو قورت میدادم و الو میگفتم.روزایی که تو خیابونا راه رفتم و یکی پیدا نشد که حرفمو بفهمه... حسرت یه دوس تو یه خیابون اشنا...حسرت وجود مثه کوه بابا واسه تکیه گاهم،اغوش مامان واسه ناراحتیام... 365 روز به سختی گذشت اما زندگیم به مرور وسعت پیدا کرد.با ادمایی اشنا شدم که فکر میکردم فقط تیتر روزنامه و خبرن.با انسان های شریفی هم قدم شدم که فکر میکردم مال قصه هان.با افکار سیاسی هم صحبت شدم و با هنرمندای زیادی هم فکر.ازادانه و بدون چشم داشت و پا به پای فعالان خدمت کردم به نوع انسان و احساس کردم بزرگ شدم و شکل گرفت شخصیتم تا حدودی..اهدافم والاتر رفت و افکارم پربارتر... یه روزی با دست پر برمیگردم وطنم میرم اصفهان و تو اون خونه ی همیشگی و تمام انرژیمو میذارم واسه خدمت به سرزمینم.جا داره تاسفی بخورم به حال کسایی. که نخواستن و نذاشتن من تو وطن خودم جوونه بزنم.تموم اشک و دلتنگی من و پدر و مادرم یومن بد بشه واسه باعث و بانی این جدایی ها.به امید روزی که پام برسه ب خاک ایران....