با خرابات نشینان ز کرامات مَلاف , هر سُخن وقتی و هر نکته مکانی دارد . . .

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد , بنده طلعت آن باش که آنی دارد

شیوه حور و پری گر چه لطیف است ولی , خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد

چشمه چشم مرا ای گل خندان دریاب , که به امید تو خوش آب روانی دارد

گوی خوبی که برد از تو که خورشید آن جا , نه سواریست که در دست عنانی دارد

دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی , آری آری سخن عشق نشانی دارد

خم ابروی تو در صنعت تیراندازی , برده از دست هر آن کس که کمانی دارد

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز, هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد

با خرابات نشینان ز کرامات ملاف , هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای , هر بهاری که به دنباله خزانی دارد

مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش, کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد. . .