رویای جدید دختران ایرانی: «داف»‌هایی که می‌خواهند مدل شوند(طولانی هست اما ارزش خوندن داره)

این روزها در ایران از سوی مدل‌ها و عکاسان حرفه‌ای و برخی شرکت‌ها موجی به راه افتاده تا در مقابل صفحات [!]بوکی که توهم مدل شدن را در میان خانم‌های مشتاق دامن می‌زند، مقاومت کنند.

«99 درصد دخترانی که مدعی هستند مدلند، دروغ میگویند»


عاطفه رحیم‌زاده طراح لباس و صاحب برند مورگان، که مسئولیت مدلینگ تولیداتش را خود به عهده دارد و در نتیجه مدام با مدل‌ها کار می‌کند، می‌گوید:

99 در صد خانم‌هایی که در [!]بوک مدعی کار مدلینگ هستند، متاسفانه دروغ می‌گویند. عکسی در یک آتلیه می‌گیرند و خود را در [!]بوک مدل معرفی می‌کنند، بدون این که برای هیچ برندی کار کرده باشند. اساسا در ایران، هیچ کس نمی‌تواند به صورت قانونی و بدون حجاب کار مدلینگ کند.
این قبیل خانم‌ها حتی گاهی یک لباس یا کیف و کفش از یک برند خاص می‌پوشند و به آتلیه می‌روند و برای هر "شات" (هر عکس) حدود 50 هزار تومان می‌دهند و به عکاس می‌گویند آرم فلان برند را بزند زیر عکس... البته این کار در آتلیه‌های مخفی و زیر زمینی انجام می‌شود. این خانم‌ها نه تنها مدل نیستند که پول هم می‌دهند تا عکس بگیرند و در [!]بوک بگذارند.

برای کار قانونی مدلینگ در ایران باید توجه داشت که شما وقتی محصولی دارید -مثلاً مانتو- یک ژورنال به دست بازایاب‌ها می‌دهید تا با مراجعه به بوتیک‌ها سفارش بگیرند. تصور کنید در همان لحظه از اماکن سربرسند و بپرسند این ژورنال چیست؟ به همین خاطر ژورنال باید کاملا منطبق با قوانین اسلامی باشد، حتی یک تار مو نباید پیدا باشد.
من در آخرین ژورنالم برای این که حتی یک تار مویم مشخص نباشد موهایم را از ته زدم.
باید بگویم من خودم معمولا به مدل‌هایی که با من کار می‌کنند پولی نمی‌دهم. مدلینگ در ایران پول ندارد. بسیاری از دخترها عاشق معروف شدن هستند.

من اکثر کارهایم را در کیش انجام می‌دهم. تنها خرج برای من، هزینه رفت و آمد و اسکان و خورد و خوراک خانم‌های مدل در کیش است.
تقریبا تمام پول به جیب عکاس‌ها می‌رود. عکاس‌های مدل‌ها، به جز معدودی که اکثراً مرد هستند، پولی به مدل‌ها نمی‌دهند. برخی از آقایان پول خوبی می‌گیرند. کسانی هستند که شاتی 8 میلیون تومان می‌گیرند.
اما در مورد خانم‌ها همانطور که گفتم ماجرا کاملا متفاوت است. به طور مثال مدل روس به ایران می‌آید، یک ژورنال کامل را انجام می‌دهد و در کنار خرج رفت و آمد و اسکانش در ایران، تنها یک میلیون تومان دستمزد می‌گیرد.


«روزی صد تا دویست هزار تومان دستمزد مدل‌ها»


فافا یکی از مدل‌هایی است که تا کنون برای برندهای مختلفی کار کرده است. او هم کار مدلینگ زیرزمینی را تجربه کرده و هم در برخی آگهی‌های تبلیغی صدا و سیما شرکت داشته است.


سال 87 خانمی من را بطور اتفاقی توی باشگاه دید و برای مدل عروس به من پیشنهاد داد. بعد از آن مدل بسیاری از برندها برای محصولاتی مثل لباس، لباس عروس، تشک... مدل عکاسی بودم و سپس راهم به تلویزیون باز شد و در چند تبلیغ تلویزیونی هم بازی کردم.
متاسفانه این کار پولی ندارد، علت هم این است که بسیاری از خانم‌ها و حتی آقایان، کار مدلینگ را ارزان و یا حتی رایگان انجام می‌دهند. در نتیجه دیگر کسی حاضر نیست پول چندانی به مدل‌های حرفه‌ای پرداخت کند. عکاس‌ها خودشان بر اساس هر شات پول می‌گیرند، اما در عوض دستمزد مدل‌ها را بر پایۀ تعداد روز کار پرداخت می‌کنند. تقریبا برای هر روز کار به مدل‌ها چیزی حدود 100 تا 200 هزار تومان می‌دهند.

این کار البته خطراتی هم دارد، بخصوص اگر خانم‌های مدل در کلیپ‌های ویدئویی شرکت کنند. من خانم‌های مدلی را می‌شناسم که به همین دلیل دادگاهی شدند...
یکی از تفاوت‌های اصلی میان مدل‌های ایرانی و خارجی -به غیر از درآمد- این است که در ایران به هیکل خانم‌ها زیاد اهمیت نمی‌دهند. صرفاً اگر جراحی‌های زیبایی کرده باشند و لنز هم گذاشته باشند و آرایش زیاد کرده باشند، می‌توانند مدل شوند. معمولا عکاس‌ها هیکل خانم‌ها را با فتوشاپ "راست و ریست" می‌کنند.
متاسفانه الآن موجی در [!]بوک آمده که همه دوست دارند معروف بشوند. همین‌ها هستند که حاضرند برای دو عدد عکس، مجانی به عنوان مدل کار کنند. فقط می‌خواهند به هر ترتتیب شهرت برسند. برخی هم موفق می‌شوند: در [!]بوک پیج باز می‌کنند و وقتی تعداد "لایک"‌هایشان بالا رفت، عکاس‌ها می‌بینند استقبال از آنها زیاد است. در نتیجه به آنها پیشنهاد کار می‌دهند که غالباً مجانی است. یعنی دیگر نه خانم‌ها پولی می‌دهند و نه عکاس‌ها.
بدقولی عکاس‌ها و برندها در دادن پول هم خود معضل دیگری است. چون کار قانونی نیست، نمی‌توان کاملا اطمینان داشت که پول کار انجام‌شده پرداخت شود.

«ما اولین آژانس قانونی مدلینگ را در ایران تاسیس کرده‌ایم»


بنیان‌گذار آژانس مدلینگ ویولت می‌گوید این آژانس تنها موسسه رسمی مدلینگ در ایران است که دفتر رسمی و مجوز کار دارد. او به ناظران می‌گوید:

این کار نیز مانند موسیقی پاپ در ایران است. اوایل چندان رسمی نبود ولی حالا کم‌کم رسمی می‌شود. ما در آژانس خود سعی می‌کنیم کار مدلینگ را به صورت آکادمیک آموزش دهیم. ابتدا متقاضیان از طریق سایت، فرم درخواست ارسال می‌کنند و با توجه به مشخصات حرفه‌ای (رزومه)، از جمله قد و وزن و سابقۀ کاری و ورزشی و البته عکس‌ها، گزینش می‌شوند. در مرحلۀ بعد و با مصاحبۀ حضوری، تعدادی از این داوطلبان برای آموزش، و یا اگر تجربه داشته باشند، مستقیماً برای کار مدلینگ انتخاب می‌شوند.
کار آموزش حدود شش ماه طول می‌کشد، که سه ماه آموزش "کت‌واک" (سکوی نمایش مد) است و سه ماه دیگر "فوتو مدلینگ".
مدل‌های ما روزانه چیزی حدود 300 تا 400 هزارتومان دریافت می‌کنند و کسانی نیز داریم که حتی تا حدود یک میلیون تومان می‌گیرند.

«برخی مدل‌ها را آنقدر آرایش میکنند که دیگر جزییات صورتشان مشخص نیست»


یکی از عکاسان حرفه‌ای مدلینگ در ایران که کارهایش به صورت رسمی و با مدل‌های با‌حجاب انجام می‌شود اما در عین حال با مدل‌های بی‌حجاب هم زیر زمینی کار می‌کند.

تنها چند مرکز مدلینگ رسمی و قانونی در ایران داریم. جاهای دیگری هستند که قانونی نیستند. کسانی که به صورت رسمی و با حجاب با مراکز رسمی مدلینگ کار می‌کنند حق ندارند کار بی‌حجاب انجام دهند... تاکنون برای خانم‌های مدلی که من با آنها کار کرده ام مشکلی پیش نیامده چون باحجاب بوده اند. حتی برای مدل‌های با‌حجاب که با عکاس مرد کار کرده اند مشکلی پیش نیامده است. اما مثلا اگر کار "نود" (برهنه) انجام دهند و یا با موی باز باشند و یا در کلیپ‌های موسیقی شرکت کنند، برایشان مشکل پیش خواهد آمد.

متاسفانه کار مدلینگ در ایران حرفه ای نیست. مدل‌ها را آن قدر آرایش می‌کنند که دیگر جزییات صورت‌شان، مانند هاشور طبیعی ابروها، غیرقابل تشخیص می‌شود.
برخی از مدل‌ها را می‌شناسم که قبلا در خارج کار می‌کرده‌اند و دستمزهای چند هزار دلاری می‌گرفته اند اما از وقتی به ایران برگشته‌اند، دستمزدشان به چند صدهزار تومان کاهش پیدا کرده و به شدت دلسرد شده‌اند. برخی از مدل‌ها هم تجربۀ رفتارهای نامناسب عکاسان مرد را دارند.