آدميزاد ..

"آدمیـزاد" باید گاهی تنهایی به سفـر برود،

بی‌مقصد و بی‌همراه و بی‌ره‌توشه و بی‌چشم‌به‌راه...

تک و تنها بزند به جاده...ساعت‌ها با خودش شعر بخواند.

به گذشته و حال و آینده فکـر کند.

دست بیاندازد روی صندلی خالی کنار ِ دستش.

خورشید و ستاره و آفتاب و مهتاب را ببیند.

با یادآوری خاطره‌ایی از گذشته‌، تنهایی بخندد. بلند هم بخندد. خیال‌بافی کند.

با شنیدن شعری عاشقانه بُغض کند. از سیاهی شب بترسد.

از پنچر شدنِ وسط بَروبیابون. با خط‌های سفید و مُمتد جاده و بوق‌های اتوبوس‌های شب‌رو و نورهای بالا و پایین ماشین‌ها، عشق‌بازی کند.

خسته که شد، شانه‌ی خاکی جاده بیایستد، بدون قند و چای، دلش برای خودش بسوزد. سردش شود. گرمش شود. بلرزد. نگران شود از باکِ خالی ماشین. "

آدمیـزاد" باید گاهی تنهایی سفر کند...

سفری که نَه ساعت رفت داشته باشد و نَه ساعت برگشت...