پس از باران ... !/ [حمید مصدق]

پس از توفان
پس از تندر
پس از باران

سرشک سبز برگ از شاخه های جنگل خاموش می افتاد

نه بید از باد
نه برگ از برگ می جنبید
شکاف ابر ها راهی به نور ماه می دادند
دوباره راه را بر ماه می بستند

و من همچون نسیمی، از فراز شاخه ها پرواز می کردم

تو را می خواستم ای خوب، ای خوبی
به دیدار تو من می آمدم با شوق
با شادی

***

تو را می بینم ای گیسو پریشان در غبار یاد

تو با من مهربان تر از منی
بامن
تو با من مهربانی می کنی چون مهر
مهری مهربان با من

***
پس از توفان
پس از تندر
پس از باران

گل آرامش، آوازی
به رنگ چشمهای روشنت دارد
نسیمی کز فراز باغ می آید
چه خوش بوی تنت دارد

من اینک در خیال خویش خواب خوب می بینم
تو می آئی و از باغ تنت صد بوسه می چینم