وارد خونه شد ...! هنوز هم بوی ِ همون روزها رو میداد .... بوی ِ روزای ِ خوشبختی اما ته سیگاریآ نشون میداد کِ او مشکی پوش ِ عآلم ِ ...! چقدر دِلِش برای زندگی کنار #تک عشق ِ زندگیش تنگ شده بود ! ... دلش برای همون روزایی کِ با خستگی از کارخونه برمیگشت و وقتی کلید بر در مینداخت #مَهشید و #صدف همسر و فرزندش ب ِ پشوازش میآمدن ...! مهشید با یِ لبخند کیف رو ازش میگرف و در حالی کِ بِ سمت آشپزخونه میرف از راه دور بوسه ای میفرستاد و صدف پدرش رو با نقاشی و حوادث روز #سَرگَرم میکرد ...! آخ ک ِ چقدر راحت ورق برگشته بود ...! دلش برای خنده ها و گریه ها و غرهای #مهشیدش تنگ شده بود ...! هنوز هم همان عطر همیشگی و چند تاری موی ِ مشکی روی #تَخت ِ همیشگش یادگآری باقی مانده بود ...! هنوز هم صدای #صَدَف میپیچید : #بابا مامان امروز کُلی گریه کرد ! مَهشیدم اونورتر چشم غره ای میرف کِ هَمسرش نفهمد کِ اون گِریه کرده ...! .../ ای کاش هیچ وقت بِ اون مُسافرت کذایی نمیرفتن ای کاش هیچ وقت مَهشید راننده نبود ...! ای کاش بِ جای آنها خودش میرف ...! / #ای-کآش ... /