#پــادشــاه فــصـــل ها #پـایـــیــز . . .

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر با آن پوستين سرد نمناكش.
باغ بي برگي، روز و شب تنهاست،
با سكوت پاك غمناكش.

ساز او باران ، سرودش باد
جامه‌اش شولای عريانیست
ور جز اينش جامه‌ای بايد،
بافته بس شعله‌ی زر تار پودش باد.

گو برويد يا نرويد هر چه در هر جا كه خواهد يا نمی خواهد،
باغبان و رهگذاری نيست.
باغ نوميدان،
چشم در راه بهاري نيست.

گر ز چشمش پرتوِ گرمی نمي‌تابد،
ور به رويش برگِ لبخندی نمي‌رويد؛
باغ بی برگی كه می گويد كه زيبا نيست؟
داستان ازميوه‌های سر به گردون‌سایِ اينک خفته درتابوت پست ِخاك مي‌گويد.

باغ بی برگی
خنده اش خونی است اشک آميز.
در آن
جاودان بر اسب ِ يال افشانِ زردش می چمد

پادشاه فصل ها، پاييز.

(مهدی اخوان ثالث)