هرشب که آغوشم مکدرشد.ازدردهای مزمن بیکار له میشدم امانمیدیدی دردمرابرشانه ی دیوار حک میکنی ذهن مرادرخود.تابازهم بامن بیامیزی حسی شبیه من نداری.نه!درعشق رعشه میزنی هربار زل میزنم........زل میزنی برمن.............توی اتاقی که شبش خواب است. باسایه ام تاصبح میخوابم.باسایه ای شکل توبلاجبار برگردنم هی بوسه خواهی زد.سرمیروم اززندگی هرشب حس علاقه عادت من بود...........این بوسه رادرخاطرت بسپار تردیددارم دوستت دارم.بالابیاورعشق راتف کن........!! فردای پاکم رانمیخواهم..من خسته ام ازروزه ی شک دار ازشعرهایم سخت بیزاری.!ازحرف هایت سخت دلگیرم... این اعتمادلعنتی مرده است.بایک نگاه مرده ی بیمار