#پساپیش باس گفته میشد / حوالی ِسال ِ57 بود که ما با کلی ریاضـَت موهامونُ با دستای پینه بسته‌ی خودمون و واسه دل ِخودمون به اَشکال ِمتفرقه تبدیل میکردیم و این راه ِ پرپیچ و خم رو ادامه می‌دادیم، اونوقتا خیلیا مثه ندید بدیدها ما رو دید می‌زدن , انگاری هنوز نتونسته بودن پدیده‌ی #مو رو از #نزدیک کشف کنن، اما سالها گذشت و علم به وُفور پیشرفت کرد اونقدری که آرایشگرهای مجهز و ماهری آماده‌ی #خدمت-رسانی به جوانان ِ همیشه حاضر در صحنه شدن و دیگه چوب لباسی‌ها!* هم #مانکن از آرایشگاه‌ها خارج می‌شدن ُ به زندگی امیدوار شدن که هیچ، با استعدادهای ذاتی‌شون!* از سرُ کولمون هم بالا میرفتن و ما هم دیگه یارای مقابله با اونا رو نداشتیم و فقط تونستیم واسشون دوران ِ #میرزا-کوچک-خان رو تداعی ‌کنیم / اینم یه #داستان ِ تکان دهنده‌ی دیگه در حد ِ #کلید-اسرار / #روایات هم که همچنان بسیار است .. .