غزل دوم حافظ:صلاح کار کجا،ومن خراب کجا؟/بیین تفاوت ره ازکجاست تا به کجا(تفسیری کوچک در دیدگاه)

غزل دوم ،ابیات رندانه وعاشقانه را باهم دارد؛سخن از زیبایی معشوق است؛تکرار کلمه کجا در بیت اول یعنی این دومفهوم از یکدیگر دورند وباهم ربط ندارند؛
بیت دوم:صومعه منظور عبادت گاه صوفیان است؛شراب ناب حکایت از راستی وبی ریایی است.
بیت سوم:این رند حافظ ،صلاح و تقوای صومعه نشینان خرقه پوش را ریاکارانه می بیند.گوش دادن به ساز مطرب بهتر از نشستن پای وعظ کسی است که خود به آنچه می گوید عقیده ندارد.
بیت چهارم:دوست یعنی کسی که حافظ اورا دوست می دارد.دشمنان یعنی همان مدعیان صلاح وتقوی.چراغ مرده یعنی چراغ خاموش ودرک محدود همان مدعیان.شمع آفتاب درک کسانی که عشق ورندی را می فهمند.
بیت پنجم:طنز آمیز وخطاب به مدعیان صلاح وتقوی؛شما هرگز نمی توانید راه درستی پیش پای ما بگذارید.
بیت ششم:مخاطب این بیت مدعی است:به زیبایی ها نگاه نکن؛عاشق می شوی وصلاح و پرهیزت بر باد می رود.
بیت هفتم:حافظ از روزگاری یاد می کند که معشوق را می دیده.
بیت هشتم:بی تابی عاشق به اوج می رسد.