من خیلی وقت ها که به مادرم یا به یه شخص دیگه کمک می کنم، با این فکره که دوسش دارم و نمی خوام اذیت بشه، یا مثلا میگم گناه داره بنده خدا و ازین حرفا...این که به یه نفر کمک کنی همینجوری ثواب داره یا باید ته ذهنت همیشه بگی من این کارو واسه رضای خدا دارم انجام می دم؟(اون لحظه من یاد رضای خدا نیستما فقط همنوع دوستی و کمک به همنوع و این حرفا یادمه)

معشوق واقعی و محبوب حقیقی خداست و در حقیقت اطاعت و تعهد فقط مخصوص اوست و کسانی که او دستور دهد و ما در دنیا هر کاری که موجب رضای او بشه انجام میدیم کمال هر عمل به این نیته...
و مثلا بروزش در اونجاست که دیگران در جواب محبت و لطف شما تشکر و قدردانی نکنند در ایجا کسی که برای خدا کار کرده باشد هیچ ناراحتی و ملالتی ندارد چون او بدنبال چیز دیگری بوده است...
اما بدانید که مهرورزی بی منت و چشم داشت به دوستان و نزدیکان -که مهرورزی واقعی است-با مادی گرایی و دنیا دوستی سازگار نیست و تنها استدلال الهی و دلی که به عنایت او روشن باشه موجب این عمل های زیباست...مخصوصا محبت و احسان به مادر که انسان رو تا مقام همنشینی پیامبران بالا میبره...

ممنون منم فکر می کنم ثواب داره، درسته هی نمی گم این به خاطر خدا بود...اون به خاطر خدا بود...ولی خوب انسانیت هم خدارو خوشحال می کنه حتما