#پشتش #سنگين #بود #و #جاده‌هاي #دنيا #طولاني؛

مي دانست كه هميشه جز اندكي از بسيار را نخواهد رفت. آهسته آهسته مي ‌خزيد، دشوار و كُند؛ و دورها هميشه دور بودند.

#لاک-پشت #تقديرش #را #دوست #نميداشت و آن را چون اجباري بر دوش مي كشيد. پرنده اي در آسمان پر زد، سبك بال... ؛

لاک پشت رو به خدا كرد و گفت: اين عدل نيست، اين عدالت نيست. كاش پُشتم را اين همه سنگين نمي كردي. من هيچ گاه نمي رسم. هيچ گاه. و در لاك‌ سنگي خود خزيد، به نيت نااميدي....

خدا لاک پشت‌ را از روي زمين بلند كرد. زمين را نشانش داد. كُره‌اي كوچك بود...

و گفت : نگاه كن، ابتدا و انتها ندارد... هيچ كس نمي رسد. چرا؟

#چون #رسيدني #در #كار #نيست. #فقط #رفتن #است. حتي اگر اندكي. و هر بار كه مي‌روي، رسيده‌اي. و باور كن آنچه بر دوش توست، تنها لاكي سنگي نيست، تو پاره اي از هستي را بر دوش مي كشي؛ #پاره #اي #از #مرا....

خدا لاک پشت را بر زمين گذاشت...

ديگر نه بارش سنگين بود و نه راه ها چندان دور. لاک پشت به راه افتاد و گفت: رفتن، حتي اگر اندكي؛ و پاره اي از «او» را با #عشق بر دوش كشيد....!

من یکم دلم گرفته برای همین تنهایی را ترجیح دادمــــــــ تو خونه مثله سگ بودم

حالا ٬ تنهایی ٬ من و کوله ی خاطره ها در کوچه ی زندگی٬ قدم زنان پیش میرویم تا ........!

من عاشقِ این حرفام!

که تو بزرگ ترشوی ومن

ومن ...

سه نُق طه!

با اجازه از یاس کبود . . .

منم تولدتونو تبریک میگم آناهیتا خانوم . . . امیدوارم همیشه شاد باشین و خندون . . .