گفت روزي به من خداي بزرگ

نشدي از جهان من خشنود!



اين همه لطف و نعمتي كه مراست

چهره‌ات را به خنده‌اي نگشود!



اين هوا، اين شكوفه، اين خورشيد

عشق، اين گوهر جهان وجود



اين بشر، اين ستاره، اين آهو

اين شب و ماه و آسمان كبود!



اين همه ديدي و نياوردي

همچو شيطان، سري به سجده فرود!



در همه عمر جز ملامت من

گوش من از تو صحبتي نشنود!



وين زمان هم در آستانه مرگ

بي‌شكايت نمي‌كني بدرود!



گفتم: آري درست فرمودي

كه درست است هرچه حق فرمود





خوش سرايي‌ست اين جهان، ليكن

جان آزادگان در آن فرسود



جاي اين‌ها كه بر شمردي، كاش

در جهان ذره‌اي عدالت بود.

من، بر اين ابري كه اين سان سوگوار

اشك بارد زار زار

دل نمي‌سوزانم اي ياران، كه فردا بي‌گمان

در پي اين گريه مي‌خندد بهار.



ارغوان مي‌رقصد، از شوق گل‌افشاني

نسترن مي‌تابد و باغ است نوراني

بيد، سرسبز و چمن، شاداب، مرغان مست مست

گريه كن! اي ابر پربار زمستاني

گريه كن زين بيشتر، تا باغ را فردا بخنداني!



گفته بودند از پس هر گريه آخر خنده‌اي‌ست

اين سخن بيهوده نيست

زندگي مجموعه‌اي از اشك و لبخند است

خنده شيرين فروردين

بازتاب گريه پربار اسفند است.



اي زمستان! اي بهار

بشنويد از اين دل تا جاودان اميدوار:

گريه امروز ما هم، ارغوان خنده مي‌آرد به بار

شب، همه دروازه‌هايش باز بود

آسمان چون پرنيان ناز بود



گرم، در رگ هاي‌ ما، روح شراب

همچو خون مي‌گشت و در اعجاز بود



با نوازش‌هاي دلخواه نسيم

نغمه‌هاي ساز در پرواز بود



در همه ذرات عالم، بوي عشق

زندگي لبريز از آواز بود



بال در بال كبوترهاي ياد

روح من در دوردست راز بود

قشنگ بود خيلي

باز خوبه که هنوز اجرا نشده