من دوستدار روى خوش و موى دلكشم
مدهوش چشم مست و مى صاف بى غشم
گفتى ز سر عهد ازل يك سخن بگو
آنگه بگويمت كه دو پيمانه در كشم
من آدم بهشتيم اما درين سفر
حالى اسير عشق جوانان مهوشم
شهريست پر كرشمه حوران ز شش جهت
چيزيم نيست ورنه خريدار هر ششم
شيراز معدن لب لعلست و كان حسن
من جوهرى مفلسم از آن مشوشم
ازبس كه چشم مست درين شهر ديده ام
حقا كه مى نمى خورم اكنون و سرخوشم
در عاشقى گريز نباشد ز ساز و سوز
استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم
بخت ار مدد دهد كه كشم رخت سوى دوست
گيسوى حور گرد فشاند ز مفرشم
حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
آيينه اى ندارم از آن آه مى كشم

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش
الا ای دولتی طالع که قدر وقت می‌دانی
گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش
هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست
سپندی گو بر آتش نه که دارد کار و باری خوش
عروس طبع را زیور ز فکر بکر می‌بندم
بود کز دست ایامم به دست افتد نگاری خوش
شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان
که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش
می‌ای در کاسه چشم است ساقی را بنامیزد
که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش
به غفلت عمر شد حافظ بیا با ما به میخانه
که شنگولان خوش باشت بیاموزند کاری خوش

چه زیبـاست كسـی را دوسـ ت داشتـن

با او عشـــق را ساختـن

چه زیبـاست برای كسـی سـرودن

او را بعـد از خــدا ستــودن

او را در قصـه ها شــاه كردن

او را در دل ِ خویـش جا كردن

چه زیبـاست با عشـق زندگـــی ساختن

عشـ ـق را یافتــن

و

تا ابــد با او ماندنـــ ــــــــ ـ ...

در کوچه باغ های دل ام پا گرفته ای
مثل شمیم دور و برم را گرفته ای

اصلا به فکر هیچکسی قد نمی دهد
این قدرها که در دل من جا گرفته ای

تو لهجه سلیس نباتات زنده را
از شیره حروف الفبا گرفته ای
...
تو چکه چکه لذت خون انار را
از فصل های نوبر سارا گرفته ای