و عشق
در تكه ای نان گم شود
هرگز نتوان
آدمی را به خانه آورد
آدمی در سقوط كلمات
سقوط می كند
و هنگام كه از زمین برخیزد
كلمات نارس را
به عابران تعارف می كند
آدمی را توانایی
عشق نیست
در عشق می شكند و می میرد

سكوت ‏آب
مى‏تواند
خشكى ‏باشد و فرياد عطش
سكوت‏ گندم
مى‏تواند
گرسنگى ‏باشد و غريو پيروزمندانه‏ ى قحط
همچنان كه ‏سكوت ‏آفتاب
ظلمات ‏است ـ
اما سكوت ‏آدمى فقدان‏ جهان ‏و خداست
غريو را
تصوير كن!

به قاعده ی یک سفر

پر از فاصله

به شماره ی اتوبوس‌های راه شب

کافه‌های خمار در امتداد شب

خانواده یعنی آدم هایی در زندگیتان ، که خواهان شما در زندگیشان هستند ...


آن هایی که شما را همانگونه که هستید می پذیرند ...


کسانی که حاضرند هر کاری بکنند تا لبخند شما را ببینند ...


کسانی که در هر شرایطی دوستتان دارند ...

یک سکوت غیرمنتظره

میان خنده های بلند

ببرم بخوابانمش!

لحاف را بکشم رویش!

دست ببرم لای موهایش و نوازشش کنم!

حتی برایش لالایی بخوانم،

وسط گریه هایش بگویم:

غصه نخور خودم جان!

درست می شود!درست می شود!

اگر هم نشد به جهنم...

تمام می شود...

بالاخره تمام می شود...!!!