زدم ناقلا

حالا شد

دولت ایران به شکلی نادر یک ویزای خبرنگاری به من داد و اجازه داد بدون اینکه کسی دنبالم بیاید، خودم با ماشین در مسیری که دولت تایید کرده بود، از مشهد در شرق، تا تبریز در غرب بروم و سپس به تهران برگردم. در میان راه من با مردمی که خودم به صورت تصادفی انتخاب می‎ کردم مصاحبه می‎کردم و تا آنجایی که خودم می ‎توانم بگویم کسی تعقیبم نمی‎ کرد.
در مقایسه با سفر قبلی ‎ام در سال ۱۳۸۵، مردم بیشتر به خاطر مشکلات مالی که بخشی از آنها نتیجه‎ تحریم‎ های غرب است ناراضی بودند. این تحریم ‎ها برای مردم به شدت کمرشکن بوده است اما در کمال تعجب به نظر می‎ رسد که مردم، رهبران خود را باعث و بانی این مشکلات می ‎دانند.
تفاوت دیگری نسبت به سفر قبلی من: مردم نسبت به گذشته بیشتر وحشت‎زده‎ اند. ایرانیان راحت از رهبران خود گله می‎ کنند، حتی در ملاء عام. اما از سرکوب سال ۱۳۸۸ به بعد یک خط قرمز بوجود آمده است: هر چیزی که به فعالیت [سیاسی] ختم شود، حتی انتقاد در میان عموم....
یک کاسبکار در گفتگوی خودمانیمان درباره‎ دولت درد دل می‎کرد و می‎ گفت: «اقتصاد افتضاحی داریم و همه‎اش تقصیر رئیس جمهور است.» وقتی که دفترچه و دوربینمان را بیرون آوردیم، شروع کرد به تعریف از دولت. دوربین را که کنار کشیدیم من از او پرسیدم که چرا ۱۸۰ درجه تغییر موضع داده بود. شانه‎ هایش را بالا انداخت و گفت: «در ایران نمی ‎شود حرف راست را گفت.»

سنجش افکار عمومی در یک کشور استبدادی بسیار دشوار است، اما مشخص است که دولت بخصوص در میان روستاییان و کارگران کم‎سواد هواداران زیادی دارد.
مناد امیدوار... می‎ گوید: «ایرانی‎ ها از رهبرانشان راضی هستند.» ...
وقتی از او درباره‎ فعالان حقوق بشر و بهاییانی که در زندانند پرسیدم، ناباورانه سرش را تکان داد و گفت: «فکر نمی‎ کنم کسی در کشور ما بیگناه به زندان بیافتد. حتما کاری کرده اند.»...
به عقیده‎ من در حقیقت یکی از دلایل ابراز علاقه مردم به آمریکا این است که آنها تمایل دارند هر چه را رسانه ‎های دولتی محکوم می کنند، انها با آغوش باز بپذیرند.
من احساس می کنم که ایران مانند سایر کشورهای استبدادی است که من آنها را پیش از سقوط شان پوشش خبری داده‎ ام. حدس من این است که نابودی این سیستم حتمی است و سوال فقط زمان آن است، مگر این که جنگی بین ایران و غرب در بگیرد، شاید در نتیجه‎ حمله‎ اسرائیل به تاسیسات اتمی ایران. به نظر من این عکس ‎العملی ملی‎گرایانه را بوجود خواهد آورد و آیت‎الله‎ ها را نجات خواهد داد. دستاوردهای دیگر من در این سفر در نوشتارهای بعدی ادامه خواهد داشت.

گاهي دلت ميخواد خاك بشي تا بوي شهدا رو بگيري .. اما تهش يادت ميفته انقدر كوچيكي كه حتي گاهي يادت ميره شهدا واسه چي رفتن