عشق پاک من !
من نه تنها به تو نياز دارم
نه تنها به عشق ورزيدن به تو نياز دارم
که حتي به آن نياز دارم که براي تو بنويسم
فقط براي تو
مي‌داني عشق من ؟
وقتي که تو را روبروي خود مي بينم
و لبخند ساده ولي زيبايت روي لب‌هايت مي‌ نشيند
برق نگاهم با نگاه نافذت که تا اعماق جانم فرو مي‌رود ، گره مي ‌خورد
برق شادي در چشمان من چنان مي ‌درخشد که مي دانم جان تو را نيز روشن مي ‌کند
و شور عشقت که شوق مي‌آفريند
آن گاه ديگر مي‌ بينم که من بي وجود تو و عشق توهيچم ، خاکسترم ،
خاکستري که اگر عشق نباشد ، باد هستي‌ اش را با خود مي ‌برد
پس چگونه نيازمند تو و نوشتن از تو نباشم ؟
اگر باران عشق تو بر جان من نبارد ، چگونه کويري بي حاصل نباشم ؟
اگر در درياي عشق تو شناور نباشم چگونه ماهي هستي‌ام زنده بماند ؟
اگر عشق تو نباشد چگونه خوشبختي را در اين دنياي فاني احساس کنم ؟
من نه تنها به عشق تو که حتي به نوشتن از تو نيز نياز دارم .
بايد بگويم با زبان و بيان
که مهر تو در جانم بنشسته است
و #عاشقانه به #تو مي‌انديشم

هرگز از بي کسي خويش مرنج
هرگز از دوري اين راه مگوي
و از اين تنهايي
و از اين فاصله ها که ميان من و تو روييدست
بگذار؛
تا که پروانه تنهايي از قفس آزاد شود و برود
بال خود را بسپارد به نسيم
قاطي باد شود...
بگذار؛
کفتر خوشبختي، روي بام نفست بنشيند
و اگرچه دلت آنجا تنگ است،
نگذار؛
رنگ غم بر قفست بنشيند...
هر زماني که دلت تنگ منست،
بهترين شعر مرا قاب کن
پشت درگاهت بگذار
تا که تنهاييت از ديدن آن جا بخورد
و بداند که دل من با توست،
در همين يک #قدمي...

سهم من از با تو بودن شکستن بود
از قلبت به من کوله باری از غمها رسید
از قلبت به من لحظه هایی رسید
مثل این لحظه که همچنان
اشک میریزم از اینکه دیگر نیستی....
طعمه ی سرنوشت شده ام
و زندگی آنقدر بی خیال است که جان مرا نمیگیرد
عشق هرگز نمیمیرد و تو هیچگاه دوباره نمی آیی!
امروز میگذرد و تو هیچگاه مرا نمیخواهی
دیروز گذشت و من تو را فردا هم نخواهم دید
پس چه فایده دارد با نفسها رفتن،با آه کشیدن ماندن!
بمانم که بسوزم،یا نمانم که چشم به نبودنت بدوزم؟
اگر مثل سنگ هم بودم میشکستم
و اینک شکسته ام و حبابی هستم
در هوای دل گرفته ی این عالم!
هیچکس نمیفهمد،نمیداند
نمیخواهد که بداند چه حالی ام
نمیخواهد که بفهمد خیره به چه راهی ام
همه دور از من و من تنهاتر از تنهایی
همه گفته بودند روزی تو تنها میمانی من نفهمیدم
نخواستم که بدانم روزی تو می آیی و میشکنی دلم را
بهتر است تو هم نخوانی این #شعر نیمه #تمامم را….

من #زنــــده بودم اما انگـــار #مرده بودم
از بس که روزهـــا را با شب شمرده بودم


یک عمر دور و تنهــــا #تنهـــا بجــرم ایــن کــه
او سرسپرده میخواست من دل سپرده بـــودم
یک عمـــــــر می شد آری در ذره ای بگنجـــم
از بس که #خویشتن را درخود #فشرده بـودم
در آن هوای #دلگیر وقتـــی غروبـــــــ می شد
گویی بجای #خورشید من زخـــم خورده بـودم

وقتی #غروب می شد وقتی #غروبـــ می شد
کاش آن #غروبــــــــــــ ها را از یــــاد برده بودم

گلستان بالاشهر اهوازه!

آورین آورین

نبینم دل شکسته باشی محمدجان