: (

اونا نمیخوان من به قله کوه برسم...
اما یه چیزی رو درباره من نمیدونن...
من یه روانی ام
دیوونه کُشتی گرفتن با اونا م

میترسم هر روز صب پا شَم برم دانشگاه و بعد از ظهر با یه جزوه سیاه شده برگردم
میترسم خیلی معمولی با یکی آشنا بشم و ازدواج کنم
میترسم هر روز طبق معمول برم سر کار و رأس ساعت برگردم خونه
میترسم وقتِ پیری چیزی جز داستان یه زندگی معمولی نداشته باشم تا واسه نوه هام تعریف کنم
میترسم آخر سر خیلی #معمولی بمیرم

الان تلفنی باهاش صحبت کردم...
از خستگی و نا امیدی توی صداش واقعا ضد حال خوردم

عکس ِ قشنگی ِ : )

از طلب ،پا تا سرم ایثار شد
این دگر من نیستم، من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم