غم انگیزه...

مترسکی : )

همین که یه سوال کاری ازش میپرسیدم
همین که 5 دقیقه بی کلام به هر بهونه ای کنارش مینشستم راضی بودم
همین که توی مترو بعد از سه ماه به فاصله دو تا ایستگاه با هم صحبت کنیم و از احوال هم جویا بشیم،راضی میشم
حیف که همه بهونه هام واسه سر زدن و دیدنش تموم شده...

گرم نمیشه دیگه لامصب جوش میاد یه دفعه ای از چشام فوران میکنه
هیچوقت کسی نمیتونه بفهمه کی دارم عصبانی میشم

الان ما شهید بالقوه حساب میشیم

من اگه دلم نخواد از مخابرات ADSL بگیرم کی رو باید ببینم

الان حس یه مرغ پرکنده رو دارم

میگه تا حالا که هیچ سودی واسمون نداشتی لااقل از سهمیه بنیاد شهیدِت استفاده میکنیم

جمعه.29 شهریور.1392

چيز ديگه اي هم مونده كه مخففش نكرده باشي؟